Nu het steeds duidelijker wordt dat er vanuit AZWA / IZA geld beschikbaar komt voor duurzame financiering van Laagdrempelige Steunpunten, vraag ik me af hoe we voorkomen dat de beweging haar eigen taal verliest.
 
Woorden als expertise, deskundigheid en professionalisering, bepalen steeds vaker het gesprek.
 
Net als aan het begin van deze eeuw lijkt de herstelbeweging opnieuw te worden omarmd door het systeem. Eerst de taal, daarna vaak ook de betekenis.
 
Als ik me als directeur-bestuurder van onze stichting gedraag als een ‘mantelpakje’ of ‘stropdas’, krijg ik direct minstens vijf lachspiegels voorgehouden. Schei uit met die onzin.
 
Transformeren is ook taal veranderen.
 
De kern van een Laagdrempelig Steunpunt is niet expertise, maar ontmoeting. Niet weten wat goed is voor een ander, maar vrije ruimte bieden zodat mensen hun eigen antwoorden kunnen vinden.
 
Expertisecentrum zullen we ons nooit noemen. Niet omdat we de kennis, kunde of ervaring missen. Integendeel. Juist omdat we hebben geleerd dat echte verandering begint waar iemand niet vertelt hoe het moet.
 
Het is een paradox.
 
De expert weet het antwoord.
 
Wij proberen het vraagteken te zijn.
 
Daarom zijn we geen expertisecentrum.
 
We zijn gewoon van Zelfregie.